Het vinden van de juiste informatie wat dit type betreft, heeft heel wat speurwerk gekost. Gelukkig staat er in de Dagboeken veel informatie die we kunnen gebruiken. De lijst is nog niet compleet en correcties zullen er nog wel komen. |
:: F-84 serie nummers en meer info ::
::306 Squadron
::Videre Vincere Est
::Videre Vincere Est
|
Heeft u voor mij meer aanvullende
info, dan zou ik dit graag willen
weten.
info, dan zou ik dit graag willen
weten.
Algemeen
Rol:
Bemanning:
Varianten:
Status
Eerste vlucht:
Aantal gebouwd:
Gebruik:
Afmetingen
Lengte:
Hoogte:
Spanwijdte:
Vleugeloppervlak:
Gewicht
Leeggewicht:
Startgewicht:
Krachtbron
Motor(en):
Prestaties
Topsnelheid:
Actieradius:
Dienstplafond:
Bewapening
Boordgeschut:
Ophangpunten:
Bommen:
Raketten:
Rol:
Bemanning:
Varianten:
Status
Eerste vlucht:
Aantal gebouwd:
Gebruik:
Afmetingen
Lengte:
Hoogte:
Spanwijdte:
Vleugeloppervlak:
Gewicht
Leeggewicht:
Startgewicht:
Krachtbron
Motor(en):
Prestaties
Topsnelheid:
Actieradius:
Dienstplafond:
Bewapening
Boordgeschut:
Ophangpunten:
Bommen:
Raketten:
jachtbommenwerper
1
F-84F, XH-84H, XF-91
28 feb. 1946
7542
USAF
11,60 m
3,84 m
11.01 m
24 m²
5200 kg
8200 kg
1x Allison J35-A29
turbojet
1000 km/u
1600 km
12350 m
6x50 inch M3
Browning machine
guns
max. xxx kg
1
F-84F, XH-84H, XF-91
28 feb. 1946
7542
USAF
11,60 m
3,84 m
11.01 m
24 m²
5200 kg
8200 kg
1x Allison J35-A29
turbojet
1000 km/u
1600 km
12350 m
6x50 inch M3
Browning machine
guns
max. xxx kg
De Republic F-84 Thunderjet was een Amerikaanse straaljager die vlak na de Tweede
Wereldoorlog werd gebouwd. Hij werd opgevolgd door de Republic F-84 Thunderstreak en de
Republic F-84 Thunderflash. Hoewel het met zijn rechte vleugel en zijn slechte motorvermogen
voor hedendaagse begrippen een slecht toestel is, verdient de F-84 Thunderjet een belangrijke
plaats in de annalen van diverse luchtmachten ter wereld.
In 1944 besloot de Republic Aviation Company in Farmingdale (New York) tot de bouw van een
straaljager nadat het Amerikaanse leger hiervoor belangstelling had getoond. De eerste vluchten
van de Republic XP-84 Thunderjet vonden plaats in februari 1946.
Vanaf het begin was de Thunderjet te zwaar en de constructie op sommige punten te licht; de huid
had daarom neiging tot plooien. Het probleem werd groter door de uitrusting. De cockpit had
airconditioning en schietstoel, die zo onbetrouwbaar was dat het gebruik niet was toegestaan. De
Thunderjet had vier zware mitrailleurs in de neus en twee in de vleugels. Aan de vleugels kwamen
ook twee hardpoints voor 500 pond bommen en niet-afwerpbare tiptanks. Die verdubbelden de
brandstof en gaven de Thunderjet een mooi vliegbereik, maar ze verergerden het
stabiliteitsprobleem.
Medio 1947 begon de aflevering van operationele P-84B’s aan de 14e Fighter Group op Dow Field
in Maine, hoewel de problemen niet waren opgelost. Ondanks een snelheids- en een
belastingslimiet voor de Thunderjet gebeurden er ongelukken en in mei 1948, enkele weken voor
de USAF de letter P van Pursuit veranderde in de F van Fighter, kreeg de P-84 een vliegverbod.
Er werden 226 F-84B’s gebouwd, maar volgens een officieel rapport was het toestel niet in staat
een missie behoorlijk uit te voeren. Hetzelfde gold voor de F-84C, waarin de brandstoftoevoer en
het elektrisch circuit veranderd waren. Er werden 191 F-84C’s gebouwd en 80 geannuleerd. Al in
1952 werden deze toestellen buiten dienst gesteld.
De volgende versie, 154 F-84D’s, hadden een J35 motor met meer stuwdruk Daardoor kon de
constructie worden verzwaard. Ook werd een simpele, effectieve oplossing gevonden voor het
stabiliteitsprobleem met de tiptanks: een horizontale vin achter aan de tanks. Wel bleef de
Thunderjet onderhoudsgevoelig en was er een tekort aan reservedelen.
Proeven wezen uit dat de F-84D veel beter was dan de eerste versies. Vliegbereik en
laadvermogen waren groter dan bij andere vroege straaljagers. De USAF zag de Thunderjet dan
ook als escortejager en jachtbommenwerper, terwijl de F-86 Sabre met pijlvleugel de
onderschepper moest worden.
De F-84E, die zijn eerste vlucht maakte in mei 1949, kon twee 1000 ponders meenemen of twee
grote ongeleide Tiny Tim raketten. De hardpoints konden ook voor droptanks worden gebruikt,
terwijl er inwendig meer ruimte was voor brandstof. De vlieger had ook meer ruimte in de 30 cm
langere romp en kon bij het schieten met mitrailleurs een beroep kon doen op een vizier met radio-
afstandmeter.
Tegenover het hogere startgewicht kon de fabrikant van de J35 geen groter vermogen stellen,
daarom kreeg de F-84E beugels achterop de romp voor twee startraketten die elk 1000 pond stuw
druk leverden.
Eind 1950 werd de 27e Fighter Escort Wing met F-84D’s en E’s naar Zuid-Korea gebracht ter
versterking van de 5e Amerikaanse Luchtmacht, die met P-51 Mustangs en P-80 Shooting Stars
opereerde. Op 7 december 1950 vloog de F-84 zijn eerste missie: vier toestellen beschoten een
rangeerterrein in Noord-Korea.
In juni 1951 werd de 27e Wing afgelost. In 7 maanden tijd waren 12000 missies gevlogen,
waaronder veel aanvalsvluchten, hoewel de eigenlijke taak van de escortewing van het Strategic
Air Command het begeleiden van bommenwerpers was.
Toen de MiG-15 tegen de Amerikanen werd ingezet bleek de F-84 onmachtig. In november 1951
werden acht B-29 Superfortress bommenwerpers onderschept die vlogen met een escorte van 50
F-84’s. Er werden drie Superforten neergehaald; de andere vijf raakten zwaar beschadigd.
Nog vaker gingen Thunderjets verloren bij operationele ongelukken doordat ze rechtdoor gingen
aan het eind van de startbaan. Maar de zwaarste tol eiste de vijandelijke luchtafweer. In totaal
verloren de Amerikanen 335 Thunderjets in Korea. In april 1952 had de 49e Wing nog 40 van de
75 F-84E’s over. De F-84 legde zich nu toe op bestoken van gronddoelen, waarbij hij zich ontpopte
als kampioen.
Vanwege problemen met de opvolger van de Thunderjet, de F-84F Thunderstreak, werd de
simpeler te produceren Thunderjet F-84G gebouwd. Er zijn 3024 F-84G’s gebouwd en 842
F-84E’s. De 4455e en laatste Thunderjet kwam op 27 juli 1953 uit de fabriek, de laatste dag van
de Koreaanse Oorlog.
De F-84G had de sterkere J35-A motor, maar bleef een slechte jager voor de escortewings van het
SAC. Wel kon de F-84G een bommenlast vervoeren van 4000 pond, plus raketten en tiptanks. De
F-84G had een automatische piloot en een Instrument Landings Systeem(ILS). In juli 1952
maakte het nieuwe model zijn opwachting in Korea en de Thunderjet bleef de noordelijke
verbindingen bestoken tot de laatste dagen van de oorlog.
Nederland kreeg in het kader van het Mutual Defense Assistance Program (MDAP) in 1951 zijn
eerste 21 F-84E’s die als 311 en 312 squadron gelegerd werden op de vliegbasis Volkel. Al snel
werd dit type afgelost door 166 F-84G’s. De beginjaren werden gekenmerkt door veel fatale
ongelukken als gevolg van onervarenheid. De Koninklijke Luchtmacht verloor 50 Thunderjets in vijf
jaar tijd. In augustus 1956 vloog voor het laatst een Thunderjet in de Nederlandse kleuren.
De F-84G van 315 squadron werd begeleid door zes exemplaren van zijn opvolger: de F-84F
Thunderstreak.
Wereldoorlog werd gebouwd. Hij werd opgevolgd door de Republic F-84 Thunderstreak en de
Republic F-84 Thunderflash. Hoewel het met zijn rechte vleugel en zijn slechte motorvermogen
voor hedendaagse begrippen een slecht toestel is, verdient de F-84 Thunderjet een belangrijke
plaats in de annalen van diverse luchtmachten ter wereld.
In 1944 besloot de Republic Aviation Company in Farmingdale (New York) tot de bouw van een
straaljager nadat het Amerikaanse leger hiervoor belangstelling had getoond. De eerste vluchten
van de Republic XP-84 Thunderjet vonden plaats in februari 1946.
Vanaf het begin was de Thunderjet te zwaar en de constructie op sommige punten te licht; de huid
had daarom neiging tot plooien. Het probleem werd groter door de uitrusting. De cockpit had
airconditioning en schietstoel, die zo onbetrouwbaar was dat het gebruik niet was toegestaan. De
Thunderjet had vier zware mitrailleurs in de neus en twee in de vleugels. Aan de vleugels kwamen
ook twee hardpoints voor 500 pond bommen en niet-afwerpbare tiptanks. Die verdubbelden de
brandstof en gaven de Thunderjet een mooi vliegbereik, maar ze verergerden het
stabiliteitsprobleem.
Medio 1947 begon de aflevering van operationele P-84B’s aan de 14e Fighter Group op Dow Field
in Maine, hoewel de problemen niet waren opgelost. Ondanks een snelheids- en een
belastingslimiet voor de Thunderjet gebeurden er ongelukken en in mei 1948, enkele weken voor
de USAF de letter P van Pursuit veranderde in de F van Fighter, kreeg de P-84 een vliegverbod.
Er werden 226 F-84B’s gebouwd, maar volgens een officieel rapport was het toestel niet in staat
een missie behoorlijk uit te voeren. Hetzelfde gold voor de F-84C, waarin de brandstoftoevoer en
het elektrisch circuit veranderd waren. Er werden 191 F-84C’s gebouwd en 80 geannuleerd. Al in
1952 werden deze toestellen buiten dienst gesteld.
De volgende versie, 154 F-84D’s, hadden een J35 motor met meer stuwdruk Daardoor kon de
constructie worden verzwaard. Ook werd een simpele, effectieve oplossing gevonden voor het
stabiliteitsprobleem met de tiptanks: een horizontale vin achter aan de tanks. Wel bleef de
Thunderjet onderhoudsgevoelig en was er een tekort aan reservedelen.
Proeven wezen uit dat de F-84D veel beter was dan de eerste versies. Vliegbereik en
laadvermogen waren groter dan bij andere vroege straaljagers. De USAF zag de Thunderjet dan
ook als escortejager en jachtbommenwerper, terwijl de F-86 Sabre met pijlvleugel de
onderschepper moest worden.
De F-84E, die zijn eerste vlucht maakte in mei 1949, kon twee 1000 ponders meenemen of twee
grote ongeleide Tiny Tim raketten. De hardpoints konden ook voor droptanks worden gebruikt,
terwijl er inwendig meer ruimte was voor brandstof. De vlieger had ook meer ruimte in de 30 cm
langere romp en kon bij het schieten met mitrailleurs een beroep kon doen op een vizier met radio-
afstandmeter.
Tegenover het hogere startgewicht kon de fabrikant van de J35 geen groter vermogen stellen,
daarom kreeg de F-84E beugels achterop de romp voor twee startraketten die elk 1000 pond stuw
druk leverden.
Eind 1950 werd de 27e Fighter Escort Wing met F-84D’s en E’s naar Zuid-Korea gebracht ter
versterking van de 5e Amerikaanse Luchtmacht, die met P-51 Mustangs en P-80 Shooting Stars
opereerde. Op 7 december 1950 vloog de F-84 zijn eerste missie: vier toestellen beschoten een
rangeerterrein in Noord-Korea.
In juni 1951 werd de 27e Wing afgelost. In 7 maanden tijd waren 12000 missies gevlogen,
waaronder veel aanvalsvluchten, hoewel de eigenlijke taak van de escortewing van het Strategic
Air Command het begeleiden van bommenwerpers was.
Toen de MiG-15 tegen de Amerikanen werd ingezet bleek de F-84 onmachtig. In november 1951
werden acht B-29 Superfortress bommenwerpers onderschept die vlogen met een escorte van 50
F-84’s. Er werden drie Superforten neergehaald; de andere vijf raakten zwaar beschadigd.
Nog vaker gingen Thunderjets verloren bij operationele ongelukken doordat ze rechtdoor gingen
aan het eind van de startbaan. Maar de zwaarste tol eiste de vijandelijke luchtafweer. In totaal
verloren de Amerikanen 335 Thunderjets in Korea. In april 1952 had de 49e Wing nog 40 van de
75 F-84E’s over. De F-84 legde zich nu toe op bestoken van gronddoelen, waarbij hij zich ontpopte
als kampioen.
Vanwege problemen met de opvolger van de Thunderjet, de F-84F Thunderstreak, werd de
simpeler te produceren Thunderjet F-84G gebouwd. Er zijn 3024 F-84G’s gebouwd en 842
F-84E’s. De 4455e en laatste Thunderjet kwam op 27 juli 1953 uit de fabriek, de laatste dag van
de Koreaanse Oorlog.
De F-84G had de sterkere J35-A motor, maar bleef een slechte jager voor de escortewings van het
SAC. Wel kon de F-84G een bommenlast vervoeren van 4000 pond, plus raketten en tiptanks. De
F-84G had een automatische piloot en een Instrument Landings Systeem(ILS). In juli 1952
maakte het nieuwe model zijn opwachting in Korea en de Thunderjet bleef de noordelijke
verbindingen bestoken tot de laatste dagen van de oorlog.
Nederland kreeg in het kader van het Mutual Defense Assistance Program (MDAP) in 1951 zijn
eerste 21 F-84E’s die als 311 en 312 squadron gelegerd werden op de vliegbasis Volkel. Al snel
werd dit type afgelost door 166 F-84G’s. De beginjaren werden gekenmerkt door veel fatale
ongelukken als gevolg van onervarenheid. De Koninklijke Luchtmacht verloor 50 Thunderjets in vijf
jaar tijd. In augustus 1956 vloog voor het laatst een Thunderjet in de Nederlandse kleuren.
De F-84G van 315 squadron werd begeleid door zes exemplaren van zijn opvolger: de F-84F
Thunderstreak.
| XF-84H "Thunderscreech" |
| F-84F cockpit |
| XF-91 "Thunderceptor" |
| Koreaanse F-84 |
| Thunderbird F-84 |
| Portugeese F-84 |
| Joegoslavische F-84 |
Op de foto rechts, de TP-3.
Het eerste 306 ongeval, de schade
is kwam door het verliezen van de
canopy.
Het eerste 306 ongeval, de schade
is kwam door het verliezen van de
canopy.
| Korpershoek in de cockpit. |
 | |  |
 | |  | |  |