:: Goose Bay ::
::306 Squadron
::Videre Vincere Est
In antwoord op lessons learned van de Vietnam oorlog en de groeiende verfijning van
Sovjet luchtafweerradar en grond-lucht rakettechnologie, begonnen de bondgenoten van
de NAVO naar een plaats te zoeken waar ze konden trainen, om niet op een radar gezien
te worden is er maar een oplossing, en dat is laagvliegen.
Goose Bay, was ideaal voor deze training. Het gebied was groot 294.000 km ², geen of
weinig bevolking en terrein het leek wel een beetje op Rusland.
In de jaren 80 werd Goose Bay het laagvlieg training gebied voor de NAVO. In de jaren
1980-1990, hadden de Britten, de Duitser, de Nederlanders en later de Italianen een vast
detachement in Goose Bay. Squadrons van de diverse landen kwamen tijdens de zomer
op rotatiebasis van 2 of 3 weken naar New Foundland.
Het veld kreeg drie 7.000 voet lange
banen die op 16 november 1941
geopend werden. De eerste militaire
vliegtuigen landden op 9 december. Meer
dan 3.000 Canadezen kregen de
plaatsing van RCAF Station Goose Bay
toegewezen.
De Amerikaanse Army kreeg
toestemming om zijn eigen faciliteiten op
de zuidenkant van de basis te bouwen.
Nadat de banen klaar waren, bleven de
arbeiders van de McNamara Construc-
tion Company, in Goose Bay om andere
faciliteiten op de basis bouwen.
Tijdens de tweede Wereldoorlog, heerste
de angst dat Duitsland, Newfoundland
als tussenstap zou gaan gebruiken voor
een eventuele aanval op Canada.
De toenmalige Prime Minister William
Lyon Mackenzie en de Canadese en
Gouverneur van Newfoundland kwamen
in 1940 bij elkaar om deze zaak te
bespreken. Er werd besloten dat er langs
de oostkust van Canada een verdediging-
gordel moest komen. Als strategische
basis werd de plaats Goose Bay
gekozen, dit mede dat het te bouwen
vliegveld via Lake Melville ook te bereiken
was door vracht en Marineschepen.
Na enkele onderzoeken werd al snel
begonnen met de bouw van het vliegveld.
Muskrat Falls is een waterval van 15 meter
in de Churchill River ongeveer 25
kilometer west of Happy Valley-Goose Bay.
De enige keer dat de Space Shuttle
buiten Amerika is “geland” was in 1983 in
Goose Bay. Op de rug van een Boeing
747, maakte de Shuttle een tankstop op
Goose Bay, de combinatie was onderweg
naar Engeland en Frankrijk om present te
zijn op airshows. De Shuttle op de rug van
de Boeing was de Enterprice.
Vooral doordat er niets te doen was in Goose Bay en je op elkaar aangewezen was
hebben de meeste Nederlanders goede herinneringen aan Goose Bay, de meesten
hebben Goose Bay zien groeien, in het begin waren er als je de poort uitreed, alleen
bomen lang de weg. Later kwamen er links en recht van de weg diverse bedrijven.
Kenmerkend voor de basis waren het Goose Bay Hilton, een groot hotel wat na korte tijd
geopend zijn geweest gesloten werd omdat er iets teveel asbest in was verwerkt. De
Vulcan van de RAF, en niet te vergeten het Billy Bischop Center waar we, elke keer weer,
nog geen kwartier nadat we geland waren een briefing van de Cdt. Goose Bay kregen.
Verdwenen op de basis is het asbest hotel "Goose Hilton", de school, en het ziekenhuis.
Er ligt een nieuwe 18 hole golfbaan en vanaf Muskrat Falls naar Goose Bay loopt een
highway.
Naast het civiele vlieggebeuren wordt er alleen nog door een unit van de Canadese
luchtmacht, de 5th Wing gevlogen, met een paar helikopters. Hun voornaamste taak is
Search and Rescue.
Wie is er niet mee geweest met Barbara en Lord op een van hun weekend outdoor trips,
of overnight in een van de Klu cabines’.
Ook in het dorp waren toch enkele plaatsten die druk bezocht werden.
Mulligan's pub, waar we niet mochten komen,
El Greco, met zijn vette pizza en nog vettere knoflookbrood,
Maxwells de enige disco in het dorp. Wel was het daar oppassen, de locale Inu’s hadden
als ze wat drank ophadden, altijd wel een reden om met iemand of met elkaar op de vuist
te gaan.
Trapper's Cabin Bar & Grill, waar de band nog achter kippengaas stond te spelen, en
waar je zelf je T-bone moest grillen.
Rumor’s, mochten we ook niet meer komen.
Tricia Dee's, voor velen het beste restaurant in de verre omgeving.
Northern Lights, de winkel met kleding uit de jaren 60 en het oorlogsmuseum. Het meest
onzinnige prul kon je hier kopen.
Beren kijken op de vuilnisbelt, maar helaas werd dit verboden nadat een Italiaan, die met
zijn klikklak te dicht bij een beer een foto’s aan het maken was aangevallen werd.
Zondagmorgen voor de vroege vogels, de Dome Mountain run. Met de fiets, hardlopend of
wandelend de berg op. En dat alles alleen maar voor een T-shirt.





Beren kijken op de vuilnisbelt
En als laatste de Flying Dutchman. Maar dan wel de “oude”. Menig uur werd er door
gebracht. Groot was de schrik toen de prijzen van de drankjes drastisch omhoog gingen.
Een biertje ging van 50 cent naar een dollar, maar de frisdrank werd gratis en de prijs van
de sterke drank bleef hetzelfde nl 50 cent. Dat de omzet van Baco’s en Wico’s omhoog
vlogen was een duidelijk gevolg.



In het begin werden we door de KLM naar Goose Bay gebracht, dat waren nog eens leuke
en gezellige vluchten. Later werd dit de KDC-10 van de Klu, of zoals ik kan me nog
herinneren met een charter van een maatschappij waar niemand ooit van gehoord had.
De vliegtuigen van het type, Tri-Stars vielen als bakstenen uit de lucht. Wat staat er ‘s
morgens op het platform om ons te brengen naar Nederland. Juist een Tri-Star.
Uren wachten omdat er geen high loader was om een vliegtuigmotor aan boord te krijgen,
maar de vriendelijke glimlach van de Zweedse stewardessen maakte veel goed. En het
was stukken goedkoper, volgens de Luchtmacht.
Ook werden we wel eens door de Belgen of de Duitsers met hun Airbus naar Goose Bay
gebracht of gehaald. Nadeel was dan wel weer dat je op Melsbroek of in Koln stond.


door de Royal Air Force gebruik gemaakt
van de faciliteiten van RCAF. Het Engelse
detachement kreeg de naam RAFU
Goose Bay.
Op 31 maart 1949 werd Newfoudland de
10de provincie van Canada. Na de oorlog,
in de periode van de Cold War, had
Goose Bay een nieuwe naam gekregen.
Nu was het Goose Air Force Base (Goose
AFB). Vanuit het Strategic Air Command
werden er Amerikaanse nucleaire
bommenwerpers geplaatst op Goose Bay.
In 1973 werd het 20 jarig huur contract
nog 1 keer met 6 maanden verlengd, het
werden overgedragen aan de Canadese
regering.
Met het beëindigen van het contract
verlieten de meeste Amerikaanse
militairen op een paar na Goose Bay.
De Canadezen bleven wel, maar aan het
eind van de zeventiger jaren werd de
F-18 Hornet verplaatst van Goose Bay
naar CFB Bagotville.
De naam van het dorp Happy Valley is
pas gekomen in 1955. Vanaf de bouw in
1942 heette het; Refugee Cove. In 1974
was er een derde naamsverandering het
werd toen Happy Valley Goose Bay.
Op 10 november 1950, was een B-50
door een technisch mankement,
genoodzaakt om 3 nucleaire bommen te
droppen. Boven de St. Lawrence rivier,
kwamen de bommen (zonder warhead),
op een hoogte van 2500 voet tot explosie
zonder enige schade aan te richten. Iets
wat de Canadese regering stil heeft
In 1953, ondertekende de USAF een
20-jarige huurovereenkomst met Canada
voor het voortdurend gebruik van de
luchtmachtbasis. Fighter Interceptor
Squadrons werden geplaatst op de
basis, strategisch gezien was er geen
betere plaats, Goose Bay ligt op de
kortste vliegafstand van de toenmalige
Sovjet unie.
Tegen 1942 waren er 1.700 personeel
USAAF en 700 burgers in Goose Bay,
waarmee het gelijk de grootste In 1943,
was Goose Bay de drukste luchthaven in
de wereld, net buiten de poort van het
vliegveld ontstond toen de toen
hoofdzakelijk burger defensie personeel
en de mensen uit de bouwwereld.
De volgende jaren werd Goose Bay
steeds groter, alleen al aan de
Amerikaanse kant werkten er 3300
militairen en 700 burgers. Door sluiting
van Ernest Hamon AFB in Stephenville
werd ook deze taak door Goose Bay
overgenomen. Vliegtuigtypes die door de
jaren heen op Goose Bay zijn geweest
waren o.a. de B-47 Statojet, KC-97 en
later de B-52 Stratofortress en de KC-135
Stratotanker.
Een groot aantal bewoners van Goose Bay en North West River is de Inuitbevolking.
Nu hadden wij er weinig met te doen. Ja, af en toe een kleine demonstratie of hier en
daar een spandoek. Ik geloof dat er zelfs een paar naar Nederland zijn gehaald om op
Volkel hun “woordje” te doen.
Langs de weg zag je wel eens een kamp zoals op de foto, en iedereen die er geweest is
weet nog wel, dat je niet het Inuitdorp in North West River in moest rijden.
De kans dat er dan een flinke deuk, in de auto kwam was groot. Elk weekend was het in
Maxwells, de plaatselijke disco feest. De dronken Inuitmannen wilden maar een ding
vechten. Een blik naar de aanwezige dames, zelfs als je er 3 meter naast keek was al
genoeg aanleiding tot een knokpartij.
De uitsmijters waren redelijk alert en meestal, voordat er een klap uitgedeeld kon
worden, werden ze naar buiten gebracht waar ze dan maar met elkaar op de vuist gingen.
Voor de goede orde, niet iedereen van de Inuitbevolking is of leeft zo.
De Nederlanders waren de eerste van de aanwezige landen, die Goose Bay verliet. Met
de komst van nieuwe moderne wapens werden ook de tactieken aangepast. Hierin
speelde het laagvliegen geen rol meer. De meeste wapens zijn nu gemaakt voor gebruik
op medium level. In 2004 volgden de Engelsen en in 2006 verlieten ook de Duitsers en
de Italianen Goose Bay.
Waren er ook nadelen, ja de Black Fly’s, vliegen waarvan de
kop groter was dan de rest van hun lichaam. Die dingen
beten een hap vlees uit je lichaam, op zich niet zo erg, maar
door de jeuk, en maakte je het zelf erger door te gaan
krabben. En als je in de eerste BE zat kon het nog wel eens
koud zijn. En niet te vergeten de sneeuw, veel sneeuw.
Op jaar basis valt er gemiddeld bijna 5 meter sneeuw.
Ik denk dat iedereen die er geweest is prima herinneringen heeft aan Goose Bay, alleen
hadden ze van die 2 weken BE, nooit 3 moeten maken dat was net een week te lang.
Bovenste foto vond ik op het internet van
een KLM vlieger.

Een kleine wereld.
Elke avond en in het weekend was ik wel op pad, even een rondje rijden. De meeste
dingen, die er zijn heb ik wel honderd keer gezien.
Als er nieuwe mensen meegingen, dan gaf ik ze vaak een rondleiding in de buurt.
Zo ook die keer. Rondje Goose Bay, Happy Valley, Dome Moutain en North West River.
Dit is een dorpje aan het meer, Lake Melville. Veel is er niet te doen, ik denk dat er 30
huizen staan, als je iets koopt in het winkeltje bij de brug moet je goed naar de
houdbaarheid datum kijken.
Achter het kerkje staan een paar huizen waar een Nederlandse jongen woont. Hij komt uit
Den Haag en heeft zijn “grote liefde” via het internet hier gevonden.
Toevallig stond hij buiten dus even gestopt voor een praatje. In Volkswagenbusje waar ik
mee rondreed zat een van de “nieuwelingen”, Sink een 311 vlieger.
Al pratend kijkt hij in de auto en zegt tegen Sink; ik ken jou.
Toen Sink naar school ging kocht hij soms snoep bij een stationskiosk, en de
snoepverkoper was die jongen.