:: RT-33A Shootingstar ::
::306 Squadron
::Videre Vincere Est
::Videre Vincere Est
 | |  |
|
ontworpen en gebouwd
trainingsvliegtuig met straalaandrijving.
de vorige eeuw door diverse andere
landen gebruikt.
Dit succesvolle en betrouwbare toestel,
waarvan meer dan 7000 stuks werden
gebouwd, diende in de loop van de tijd in
de luchtmachten van meer dan 80
landen. Er zijn wereldwijd nog enkele
tientallen T-33’s over die nog steeds in
luchtwaardige staat verkeren; vaak zijn
deze toestellen nu in particulier
eigendom. De overige nog overgebleven
toestellen staan opgesteld in musea of
als poortwachter.
De T-33 was een doorontwikkeling van
de Lockheed P-80/F-80.
Door het verlengen van de romp kwam
hierbij de ruimte vrij voor het plaatsen
van een extra stoel, instrumenten en
dubbele bediening.
De eerste vlucht met het toestel werd -
als T-33A - in 1948 gemaakt waarna het
toestel van 1948 tot 1959 werd
geproduceerd.
De Amerikaanse marine, de US Navy,
gebruikte het toestel vanaf 1949 onder
de aanduiding van TV-2 trainer en
hernoemde het vanaf 1962 in T-33B.
De tweezits T-33 bleek een uitstekend
trainingstoestel te zijn en werd daar-
naast ook gebruikt voor het slepen van
doelen.
Sommige T-33’s werden met machine-
geweren uitgerust voor het trainen in
luchtgevechten en in enkele landen werd
de T-33 zelfs als jachtvliegtuig gebruikt.
De RT-33A verkenningsversie werd
hoofdzakelijk voor de export gebruikt en
was uitgerust met een neuscamera en
extra apparatuur op de plaats van de 2e
stoel.
Van augustus 1952 tm juni 1972 heeft
de T-33 bij de Koninklijke Luchtmacht
dienstgedaan waar hij bekend stond
onder de naam T-Bird
De T-33 werd destijds aan diverse NAVO
landen gratis verstrekt en dus ook aan
Nederland; dit verliep in het kader van
het Mutual Defense Assistance Program.
In totaliteit zijn toen 60 T-33A’s en 3 RT-
33A’s aan de KLu geleverd.
In augustus 1952 werden de eerste
toestellen voor de Basisvlucht van
vliegbasis Volkel afgeleverd– beter
bekend als de Jachtvliegschool II – het
latere 313 Squadron.
De KLu gebruikte naast de standaard T-
33A vanaf 1953 ook enkele RT-33A
fotoverkenners bij het 306 (foto
verkennings) Squadron. Toen de RF-84F
Thunderflash in dienst kwam, werd de
fotoapparatuur echter uit gebouwd en
werden ze als eenzitter ingevoerd bij 313
Sqn.
De T-33 heeft in de KLu dienst gedaan
bij de volgende eenheden:
Basisvlucht Volkel/Jachtvliegschool II,
306 Squadron,
313 Squadron,
Jachtvliegopleiding (JVO),
Transitie vlieg opleiding (TVO)
De Koninklijke Luchtmacht bezat
destijds op de vliegbasis Woensdrecht
nog een echt eigen stuntteam;
oorspronkelijk vliegend met de Gloster
Meteor en luisterend naar hun radiocall
Whiskey vloog dit uit 5 man (4 en 1
reserve) bestaande team hun formaties
vanaf juni 1956.
Toen het team in 1959 op de T-33A
overgeschakelde werd de nieuwe naam
Whiskey-Four ingevoerd.
Het jaar 1965 werd een rampjaar voor
het team; op de thuisbasis Woensdrecht
verongelukten twee T-33’s, de M-46 en
de M-57. De Kapitein-vliegers Ruud
Liem en Hans Sommer - kwamen hierbij
om.
In 1966 werd het team o.l.v. Kap. v.
Dommelen nog een keer nieuw leven
ingeblazen. De vier T-33’s kregen een
beige-groen kleurenschema dat een jaar
later overgenomen werd op een zevental
F-84F Thunderstreaks van vliegbasis
Eindhoven.
Na een nieuw fataal ongeval in juni 1967
met de vlieger Lt. Schuur werd het
Whiskey-Four '67 team voorgoed
opgeheven.
Het einde van de T-33 bij de KLu kwam
op 9 juni 1972 toen de M-11 van de TVO
de laatste officiële vlucht maakte. 313
Sqn was toen al overgegaan op de
Northrop NF-5.
Bij de ingang van de vliegbasis
Woensdrecht staat al geruime tijd aan
de poort een T-33 opgesteld in de
kleuren van het voormalige Whiskey Four
team.
trainingsvliegtuig met straalaandrijving.
de vorige eeuw door diverse andere
landen gebruikt.
Dit succesvolle en betrouwbare toestel,
waarvan meer dan 7000 stuks werden
gebouwd, diende in de loop van de tijd in
de luchtmachten van meer dan 80
landen. Er zijn wereldwijd nog enkele
tientallen T-33’s over die nog steeds in
luchtwaardige staat verkeren; vaak zijn
deze toestellen nu in particulier
eigendom. De overige nog overgebleven
toestellen staan opgesteld in musea of
als poortwachter.
De T-33 was een doorontwikkeling van
de Lockheed P-80/F-80.
Door het verlengen van de romp kwam
hierbij de ruimte vrij voor het plaatsen
van een extra stoel, instrumenten en
dubbele bediening.
De eerste vlucht met het toestel werd -
als T-33A - in 1948 gemaakt waarna het
toestel van 1948 tot 1959 werd
geproduceerd.
De Amerikaanse marine, de US Navy,
gebruikte het toestel vanaf 1949 onder
de aanduiding van TV-2 trainer en
hernoemde het vanaf 1962 in T-33B.
De tweezits T-33 bleek een uitstekend
trainingstoestel te zijn en werd daar-
naast ook gebruikt voor het slepen van
doelen.
Sommige T-33’s werden met machine-
geweren uitgerust voor het trainen in
luchtgevechten en in enkele landen werd
de T-33 zelfs als jachtvliegtuig gebruikt.
De RT-33A verkenningsversie werd
hoofdzakelijk voor de export gebruikt en
was uitgerust met een neuscamera en
extra apparatuur op de plaats van de 2e
stoel.
Van augustus 1952 tm juni 1972 heeft
de T-33 bij de Koninklijke Luchtmacht
dienstgedaan waar hij bekend stond
onder de naam T-Bird
De T-33 werd destijds aan diverse NAVO
landen gratis verstrekt en dus ook aan
Nederland; dit verliep in het kader van
het Mutual Defense Assistance Program.
In totaliteit zijn toen 60 T-33A’s en 3 RT-
33A’s aan de KLu geleverd.
In augustus 1952 werden de eerste
toestellen voor de Basisvlucht van
vliegbasis Volkel afgeleverd– beter
bekend als de Jachtvliegschool II – het
latere 313 Squadron.
De KLu gebruikte naast de standaard T-
33A vanaf 1953 ook enkele RT-33A
fotoverkenners bij het 306 (foto
verkennings) Squadron. Toen de RF-84F
Thunderflash in dienst kwam, werd de
fotoapparatuur echter uit gebouwd en
werden ze als eenzitter ingevoerd bij 313
Sqn.
De T-33 heeft in de KLu dienst gedaan
bij de volgende eenheden:
Basisvlucht Volkel/Jachtvliegschool II,
306 Squadron,
313 Squadron,
Jachtvliegopleiding (JVO),
Transitie vlieg opleiding (TVO)
De Koninklijke Luchtmacht bezat
destijds op de vliegbasis Woensdrecht
nog een echt eigen stuntteam;
oorspronkelijk vliegend met de Gloster
Meteor en luisterend naar hun radiocall
Whiskey vloog dit uit 5 man (4 en 1
reserve) bestaande team hun formaties
vanaf juni 1956.
Toen het team in 1959 op de T-33A
overgeschakelde werd de nieuwe naam
Whiskey-Four ingevoerd.
Het jaar 1965 werd een rampjaar voor
het team; op de thuisbasis Woensdrecht
verongelukten twee T-33’s, de M-46 en
de M-57. De Kapitein-vliegers Ruud
Liem en Hans Sommer - kwamen hierbij
om.
In 1966 werd het team o.l.v. Kap. v.
Dommelen nog een keer nieuw leven
ingeblazen. De vier T-33’s kregen een
beige-groen kleurenschema dat een jaar
later overgenomen werd op een zevental
F-84F Thunderstreaks van vliegbasis
Eindhoven.
Na een nieuw fataal ongeval in juni 1967
met de vlieger Lt. Schuur werd het
Whiskey-Four '67 team voorgoed
opgeheven.
Het einde van de T-33 bij de KLu kwam
op 9 juni 1972 toen de M-11 van de TVO
de laatste officiële vlucht maakte. 313
Sqn was toen al overgegaan op de
Northrop NF-5.
Bij de ingang van de vliegbasis
Woensdrecht staat al geruime tijd aan
de poort een T-33 opgesteld in de
kleuren van het voormalige Whiskey Four
team.
De M-102 van de baan.
6557 Shooting Stars zijn er in totaal
gebouwd. Een enkeling vliegt er nog,
gebouwd. Een enkeling vliegt er nog,
maar de meesten zijn helaas naar de
maar de meesten zijn helaas naar de
musea. En velen hebben nu de taak
schroothoop verdwenen. Gelukkig van
poortwachter of staan zomaar ergens in
een dorp, bv. in Goose Bay wie er
geweest is weet wel waar deze staat.
gebouwd. Een enkeling vliegt er nog,
gebouwd. Een enkeling vliegt er nog,
maar de meesten zijn helaas naar de
maar de meesten zijn helaas naar de
musea. En velen hebben nu de taak
schroothoop verdwenen. Gelukkig van
poortwachter of staan zomaar ergens in
een dorp, bv. in Goose Bay wie er
geweest is weet wel waar deze staat.
Overgangstrainer tussen de Thunderjet en de nieuwe RF-84F Thunderflash.
Op dinsdag 30 augustus 1955 arriveerde de eerste TR-33A fotokist. Al een dag daarna kwam
de tweede het squadron binnenvallen. Na het inbouwen van de camera's maakte Lt. Kerstens
de eerste vluchten met de nieuwe RT-33A.
Buiten de TP-19 en de TP-20, die later werd omgedoopt tot M-101 en M-102, kwam er een
derde RT-33A bij het squadron, de M-103.
Dit gebeurde nadat de M-101 na een landingsongeval afgeschreven werd. De M-101 moest kort
na de start vanaf de Vliegbasis Deelen een noodlanding maken in verband met een stagnatie
in de brandstoftoevoer. Het toestel kwam terecht op een open terrein van het nationale park "
De Hoge Veluwe" en werd zwaar beschadigd en afgeschreven.
De RT-33A's van het 306 sqn. kenmerkten zich door een iets dikke stompe neus waarin 3 de
RT-33A was naar voren toe opklapbaar waardoor men de camera's gemakkelijk kon bereiken.
Een verder verschil met de "normale" T-33 was dat de TR-33A "solo" gevlogen werd, dit om in
de backseat ruimte te maken voor de benodigde elektronica. Om de vluchtduur te vergroten
was er een extra brandstoftank ingebouwd.
De RT-33A was niet gemakkelijk te vliegen omdat door de verbouwingen zoals de extra tank en
de ingebouwde camera's het zwaartepunt anders was komen te liggen. Zo moest de RT-33A
tijdens de landing met wat meer knopen tegen de landingsbaan worden gevlogen.
Op dinsdag 30 augustus 1955 arriveerde de eerste TR-33A fotokist. Al een dag daarna kwam
de tweede het squadron binnenvallen. Na het inbouwen van de camera's maakte Lt. Kerstens
de eerste vluchten met de nieuwe RT-33A.
Buiten de TP-19 en de TP-20, die later werd omgedoopt tot M-101 en M-102, kwam er een
derde RT-33A bij het squadron, de M-103.
Dit gebeurde nadat de M-101 na een landingsongeval afgeschreven werd. De M-101 moest kort
na de start vanaf de Vliegbasis Deelen een noodlanding maken in verband met een stagnatie
in de brandstoftoevoer. Het toestel kwam terecht op een open terrein van het nationale park "
De Hoge Veluwe" en werd zwaar beschadigd en afgeschreven.
De RT-33A's van het 306 sqn. kenmerkten zich door een iets dikke stompe neus waarin 3 de
RT-33A was naar voren toe opklapbaar waardoor men de camera's gemakkelijk kon bereiken.
Een verder verschil met de "normale" T-33 was dat de TR-33A "solo" gevlogen werd, dit om in
de backseat ruimte te maken voor de benodigde elektronica. Om de vluchtduur te vergroten
was er een extra brandstoftank ingebouwd.
De RT-33A was niet gemakkelijk te vliegen omdat door de verbouwingen zoals de extra tank en
de ingebouwde camera's het zwaartepunt anders was komen te liggen. Zo moest de RT-33A
tijdens de landing met wat meer knopen tegen de landingsbaan worden gevlogen.
Technische gegevens
Lockheed RT-33A
Afmetingen:
Spanwijdte: 11.85 m.
Lengte: 11.49 m.
Hoogte: 3.56
Gewichten:
Leeggewicht: 3670 kg
Vlieggewicht 5432 kg.
Motortype:
1 Allison J-33-A35
2360 kg. stuwkracht.
Prestaties:
Max. snelheid 928 km/uur
Plafond: 14480 meter.
Actieradius: 2150 km.
Klim naar 25000 ft. in 7 min.
De RT-33A had geen bewapening.
Lockheed RT-33A
Afmetingen:
Spanwijdte: 11.85 m.
Lengte: 11.49 m.
Hoogte: 3.56
Gewichten:
Leeggewicht: 3670 kg
Vlieggewicht 5432 kg.
Motortype:
1 Allison J-33-A35
2360 kg. stuwkracht.
Prestaties:
Max. snelheid 928 km/uur
Plafond: 14480 meter.
Actieradius: 2150 km.
Klim naar 25000 ft. in 7 min.
De RT-33A had geen bewapening.
De RT_33A heeft gevlogen op de Vliegbasissen Laarbruch, Deelen, Volkel en Twenthe.
 | |  |